Wat zou jij zeggen aan iemand die twijfelt aan zijn of haar geloof, omdat het nog zoveel dingen doet die volgens zijn of haar maatstaven niet door de beugel kunnen? Wat ga jij zeggen als iemand je toevertrouwt dat hij of zij verslaafd is aan pornografie en zelfbevrediging? Wat zeg je aan iemand die elke zondag naar de kerk gaat, maar desondanks soms twijfelt aan het bestaan van God? Hoe reageer ik op de zwakheden en twijfels van anderen? Confronteren we onze medemensen gelijk met onze eigen overwinningen en vertellen we meteen dat de Heer óns altijd zo goed heeft geholpen? Hebben we onmiddellijk alle teksten uit de Bijbel bij de hand en slaan we onze medemens met onze ervaringen en Bijbelkennis om de oren? Of zouden de openhartige vragenstellers meer hebben aan openheid over onze eigen fouten, onzekerheden en twijfels - zodat we tegen die achtergrond een tijdje met hen meedenken en meelijden. Waarom zien wij er zo tegenop om aan elkaar te vertellen van onze zonden en fouten? Waarom meten we onze goede daden en prestaties zo breed mogelijk uit en verdoezelen we onze missers? We houden met deze houding onszelf en anderen voortdurend voor het lapje! De wereld lijkt één groot toneel, waarin iedereen zijn rolletje speelt. Vol zijn met onreinheid, ergernis, eerzucht, maar doen alsof je vervuld bent met liefde, blijdschap en vrede, is geen zeldzaamheid.

Het is bijna een cliché aan het worden, toch moet het zo af en toe worden gezegd en geschreven: demasqué, maskers af! Kom dichter bij jezelf, bij God en je medemens!

Naam:
Bericht: