Er waren eens mensen die leefden generaties lang in een pikdonkere grot. Je zag daar geen hand voor de ogen. De mensen konden elkaar alleen maar horen, voelen en ruiken. Dat vonden ze niet erg, ze wisten niet beter. Hun ogen leken geen functie te hebben, zoals onze blinde darm dat niet lijkt te hebben. Sommige grotbewoners geloofden in het bestaan van een zon. Zij dachten daarover na en filosofeerden daarover. Maar verreweg de meeste mensen in de grot geloofden er niet in. Zij hadden andere dingen aan hun hoofd. Ze waren druk. Op een goede dag kwam iemand van buiten de grot naar binnen. Hij vertelde van de Zon, de warmte en het licht en de kleuren. Het was alsof het licht en de warmte om Hem heen hing. Velen stoorden zich aan deze buitengrotse Man, die hun denkbeelden over het leven in een grot op hun kop zette. De mensen begrepen het niet – wilden dat ook niet. Met hoeveel overtuiging en vanzelfsprekendheid de Man van het licht ook sprak over de Zon en haar warmte, het kwam niet over. Slechts een handjevol grotbewoners namen Hem serieus, hingen aan zijn lippen en volgden Hem. Zij voelden de warmte, ervoeren licht, zagen kleuren…

Jezus heeft gezegd:
‘Ik ben het licht der wereld, wie mij volgt zal niet in de duisternis wandelen.’

Het blijft moeilijk om uit te leggen wat mensen in Jezus hebben gevonden, waarom ze in Hem geloven. Hoe vertel je aan iemand die niet kan zien, hoe de zon opkomt? Hoe beschrijf je aan iemand die niet kan horen hoe een mandoline klinkt? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik Jezus voor geen goud ter wereld zou willen missen!

Meer lezen van Bert? Bestel zijn boek via deze site:

Naam:
Bericht: